Γερονικολού για Τσιμιτσέλη: Κάθε μέρα επιλέγουμε o ένας τον άλλον, δεν είμαστε μαζί επειδή συνηθίσαμε
Η ηθοποιός εξήγησε ότι η περίοδος που διανύουν τώρα στη σχέση τους, της αρέσει ίσως πιο πολύ από την φάση των πρώτων ετών.
Οκτώ χρόνια μετράει η σχέση της Κατερίνας Γερονικολού με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη και στην συνέντευξη που έδωσε η ηθοποιός στο περιοδικό «Hello» μίλησε για τις σκέψεις περί γάμου και για τον έρωτα.
«Δεν με ενοχλεί αυτή η ερώτηση, περισσότερο ενοχλούνται οι φίλες μου που δέχομαι την ίδια ερώτηση συνεχώς. Καταλαβαίνω ότι προέρχεται από δύο λόγους. Ο πρώτος είναι από μία χαρούμενη, ελαφριά διάθεση, εντελώς αθώα. Πολλοί έχουν στο μυαλό τους ότι μία ευτυχισμένη σχέση πρέπει να οδηγήσει σε ένα γάμο. Κατά δεύτερον, είναι και μία σχετικά στερεοτυπική ερώτηση για μένα. Σαν να δημιουργεί ένα προηγούμενο ότι αυτή είναι η διαδρομή που ακολουθεί ο καθένας κι αυτήν πρέπει να ακολουθήσεις κι εσύ. Σαν να σου οριοθετούν το δρόμο.
Δεν έχω κάτι εναντίον του γάμου, αλλά δε νιώθω την θρησκευτική ανάγκη να τον τελέσω, να συμμετάσχω σε κάτι τέτοιο. Μου αρέσει που είμαι ευτυχισμένη. Φοβάμαι όμως ότι με την συζήτηση αναπαράγουμε ίσως κάποιο πρότυπο που πρέπει να υιοθετεί κάθε ζευγάρι, το οποίο δεν είναι απαραίτητα το μοναδικό μονοπάτι που μπορούν να ακολουθήσουν δύο άνθρωποι.
Η περίοδος που διανύουμε τώρα μου αρέσει ίσως πιο πολύ από την φάση των πρώτων ετών
Κάθε μέρα επιλέγουμε o ένας τον άλλον. Δεν είμαστε μαζί επειδή το συνηθίσαμε. Η βάση είναι ότι κάθε μέρα είμαστε μαζί επειδή θέλουμε και σήμερα να είμαστε μαζί. Αυτό μου προκαλεί μία πολύ ωραία ελευθερία και μία καθαρότητα στην ανάγνωση των συναισθημάτων μου. Είναι επιλογή, δεν είναι παγιωμένη κατάσταση» εξήγησε.
Για εκείνη σίγουρα ο έρωτας αλλάζει μορφές. «Δεν ξέρω πως είναι μία σχέση στην εικοσαετία, δεν έχω φτάσει ποτέ εκεί, αλλά νομίζω ότι αλλάζει και ειδικά τα πρώτα χρόνια. Γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Η περίοδος που διανύουμε τώρα μου αρέσει ίσως πιο πολύ από την φάση των πρώτων ετών.
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης η Κατερίνα Γερονικολού ανέφερε: «Μου αρέσει πολύ να κάνω σχέδια και όνειρα, τα οποία δεν είναι ποτέ συγκεκριμένα. Αφορούν, μεταξύ άλλων, το να μπορώ να κάνω τη δουλειά που αγαπώ, είναι μεγάλη τύχη η δυνατότητα που μου δίνεται. Πολλές φορές, όταν θέλω να χαλαρώσω και να ηρεμήσω, με σκέφτομαι σε μία βεράντα να βλέπω θάλασσα, να πίνω παγωμένο τσάι και να διαβάζω ένα βιβλίο. Και να ξέρω ότι κάπου μέσα στο σπίτι είναι οι άνθρωποι που αγαπώ. Αυτή είναι η εικόνα που με γαληνεύει».
